Waarom de locatie niet het belangrijkste is tijdens een gezinsshoot
Eind mei besefte ik dat weer tijdens een huttentocht in Oostenrijk.
Wat een huttentocht me leerde over een gezinsshoot
Volgens mij had Bhodi zichzelf een taak gegeven.
Niet voorop lopen. Niet achteraan blijven. Gewoon steeds even controleren of iedereen er nog was. Ze rende een stukje vooruit, draaide zich om, wachtte tot we weer compleet waren en liep dan pas verder. Drie dagen lang. Alsof ze pas verder wilde als iedereen weer in beeld was.
Prachtig om te zien! (Ze kon ook enorm in de weg lopen, vooral op de lastige stijle stukken..)
Eind mei liep ik drie dagen door de bergen in Oostenrijk. Samen met mijn jongste dochter, haar beste vriendin sinds groep 1, haar moeder, die in al die jaren veel meer is geworden dan "de moeder van", en natuurlijk Bhodi.
Als ik eraan terugdenk, moet ik weer glimlachen.
We hadden maanden van tevoren de route uitgezocht, hutten gereserveerd en eindeloos nagedacht over wat er wel en vooral niet mee moest in die rugzak. Uiteindelijk bleek de helft van de spullen overbodig en voelde de andere helft onderweg ineens twee keer zo zwaar.
Dat extra shirt met lange mouwen… Dat lag natuurlijk nog netjes thuis en juist die hadden we de 2e dag wél nodig!
Zon, mist, hagel… soms allemaal binnen een kwartier. We trokken een jas aan, deden hem vijf minuten later weer uit en stonden vervolgens opnieuw in een hagelbui. Dat hoort erbij in de bergen. En eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg. Mijn fotografenhart werd juist ontzettend blij van die wolken en mist, want de uitzichten werden er waanzinnig mooi van! Geef mij dan maar een berg die steeds even verdwijnt en weer tevoorschijn komt.
Kan het nog beter dan dit?
Onderweg riepen we volgens mij wel honderd keer: “Kijk nou even!”
Naar een roofvogel die hoog boven ons bleef zweven. Naar een bergmarmot waarvan we eerst alleen dat bijzondere fluitende geluid hoorden en die zich pas veel later tussen de rotsen liet zien. We stonden steeds weer even stil, gewoon omdat we het allemaal wilden zien.
Voor me liepen de meiden druk te kletsen. Achter me hoorde ik mijn vriendin de berg afkomen. En Bhodi… die draaide zich alweer om om te kijken waar we bleven.
Op dat moment dacht ik alleen maar… Kan het nog beter dan dit?
Een paar dagen later zat ik thuis al die foto's terug te kijken.
Tussen alle waanzinnige uitzichten en korte video’s scrolde ik steeds weer terug naar dezelfde foto’s.
Mijn aandacht ging steeds weer naar Bhodi, die opnieuw achterom keek om te controleren of we er allemaal nog waren. Naar mijn dochter, die mopperend door de hagelbui liep omdat ze het niet helemaal eens was met de route. Naar haar vriendin, die ondanks de blaren van haar wandelschoenen nog steeds liep te glunderen. Naar mijn vriendin, die alweer op de route keek om zeker te weten dat we niet verkeerd liepen.
Ik merkte dat ik steeds weer bij precies die foto’s bleef hangen. Ze brachten me in één keer terug naar hoe het voelde om daar samen te lopen. Niet naar het uitzicht, maar naar het gevoel.
En toen dacht ik aan bijna iedere gezinsshoot die ik de afgelopen jaren heb gedaan.
We zoeken samen een mooie plek uit en gaan wandelen. Ondertussen gebeurt er van alles. Een kind vindt een stok die absoluut mee naar huis moet. Iemand slaat zonder erbij na te denken een arm om de ander heen. Er wordt gelachen om een opmerking die vijf minuten later alweer vergeten is. De hond rent een stukje vooruit en kijkt nog even achterom of iedereen er nog is.
Op dat moment lijken het de gewoonste dingen van de wereld.
Tot je ze jaren later terugziet.
Dan blijkt ineens dat juist díe momenten je weer even terugbrengen naar hoe iemand was. Hoe je kinderen met elkaar omgingen. Hoe je partner naar je keek. Hoe je hond altijd tussen iedereen door liep (of in de weg ;-)).
De omgeving doet ontzettend veel voor een foto en daarom zoek ik die ook heel bewust op. Een bos, de heide, een zandvlakte of de bergen geven sfeer en maken een foto sterker.
Maar als ik over twintig jaar naar deze foto’s kijk, hoop ik niet dat ik als eerste aan Oostenrijk denk. Ik hoop dat ik weer even terug ben op dat bergpad, dat ik Bhodi opnieuw achterom zie kijken en mijn dochter weer zie met haar cappuchon over haar hoofd getrokken
Dat ik weer voel hoe bijzonder het eigenlijk was dat we dit gewoon met z’n vijven deden.
En dat uiteindelijk precies wat ik met mijn foto’s probeer te bewaren.
