"Ik ben niet fotogeniek."
Dat hoor ik zo vaak...
En iedere keer als ik dat hoor, moet ik stiekem glimlachen.
Waarom ik moest glimlachen bij deze opmerking
Gisteravond liep ik met een stel over de heide. De zon zakte langzaam achter de bomen en terwijl we naar de plek liepen waar ik wilde beginnen met de fotoshoot, zei hij bijna verontschuldigend dat hij hier al weken tegenop had gezien. Op de foto gaan voelde ongemakkelijk. Hij wist niet wat hij moest doen en zag zichzelf al een beetje houterig voor mijn camera staan.
Ik moest glimlachen. Niet omdat ik hem uitlachte, maar omdat ik dit zó vaak hoor. Eigenlijk maakt het niet uit of ik een gezin fotografeer, een zwangere vrouw ontmoet of met een bruidspaar op pad ben. Er is bijna altijd iemand die zegt dat hij niet fotogeniek is of zich ongemakkelijk voelt voor de camera.
En iedere keer denk ik hetzelfde.
Dat is ook hartstikke logisch...
De meeste mensen staan misschien één keer in de paar jaar voor de camera. Waarom zou je dan weten wat je moet doen tijdens een fotoshoot? Ik fotografeer iedere week, dat is mijn werk. Van niemand verwacht ik dat hij of zij weet wat ze moeten doen.
Eerst even bewegen en ontspannen, dus lopen we een stukje. We hadden het over hun trouwdag, over de planning en over de mensen die straks om hen heen zouden staan. Ondertussen zakte de spanning langzaam weg, zonder dat daar een bijzonder moment voor nodig was. We waren gewoon aan het praten, terwijl de zon steeds zachter werd.
Eigenlijk veranderde er helemaal niets. Ze liepen nog steeds naast elkaar, maakten grapjes en plaagden elkaar zoals ze daarvoor ook al deden. Alleen keek ik nu af en toe mee, met mijn camera in de hand.
Aan het einde van de avond draaide ik mijn camera om en liet ik een paar foto’s zien.
Ze keken beiden even mee, hij was verbaast en zei: “Ik wist helemaal niet dat het er zo uit zou gaan zien! Tof!”
Er verscheen een grote glimlach bij, yay!
Dat is altijd een van mijn favoriete momentjes van iedere fotoshoot, omdat ik zie dat er iets verandert.
Dat iemand ontdekt dat hij helemaal niet fotogeniek hoeft te zijn. Dat hij niets hoeft te kunnen, niets hoeft te bedenken en al helemaal niet hoeft te poseren. Hij hoeft alleen maar zichzelf te zijn, samen met de mensen die belangrijk voor hem zijn.
Lekker naar buiten!
Dat ook een van de redenen dat ik zo graag buiten fotografeer. Buiten gebeurt het leven vanzelf er is meer ruimte en lucht. Er wordt gewandeld, bewogen, gekletst, gelachen en soms is er gewoon even stilte. En ergens tussen al die momenten ontstaat een verhaal dat veel meer vertelt dan alleen hoe iemand eruitziet en wordt het (bijna) vanzelf een meer ontspannen fotoshoot.
Als ik hoop dat je na het lezen van dit verhaal één ding meeneemt, dan is het dit. Bijna iedereen die ik fotografeer begint met dezelfde twijfel.
En bijna iedereen zegt aan het einde precies hetzelfde. “Misschien ben je helemaal niet niet-fotogeniek. Misschien heb je alleen nog nooit meegemaakt dat iemand je fotografeerde terwijl je gewoon jezelf mocht zijn.
