Wat mij hier zo in raakt heeft eigenlijk niets te maken met het standaard idee van “krachtig zijn”, maar alles met dat bijna stille moment waarop een vrouw zichzelf terugziet en ineens beseft hoeveel er onderweg is verschoven, hoeveel er is gebeurd zonder dat het ooit echt zichtbaar was. Hoe een heftige periode, die misschien niemand volledig heeft gezien, haar wél heeft gevormd, van binnen, op een manier die je niet altijd aan de buitenkant ziet maar die in alles voelbaar is.

Ik ontmoet zo vaak vrouwen die een stuk leven hebben gedragen dat nergens tastbaar ligt opgeslagen, een fase die erin hakte, die pijn deed of alles op zijn kop zette, en wat me daarin telkens weer treft is niet alleen wat ze hebben meegemaakt, maar vooral wie ze daardoor zijn geworden, want het resultaat is zelden breekbaar of zielig. Eerder iets veel interessanters, een versie die anders kijkt, anders voelt, zichzelf beter kent en steviger aanwezig is.

En toch is het juist die versie die bijna nooit bewust wordt vastgelegd.

We maken foto’s van alles wat officieel belangrijk heet, mijlpalen, relaties, gezinnen, vieringen, terwijl een ander kantelpunt heel anders kan liggen, in dat besef waarop iemand kan denken "dit ben ik nu!" Na alles wat er speelde en precies dát maakt deze shoots voor mij zo bijzonder.