Waarom ik tijdens een gezinsshoot meer fotografeer dan alleen een portret
Voor mij gaat het niet over spontane foto's of een hippe fotografiestijl. Het gaat over het bewaren van de kleine dingen die ongemerkt veranderen. In deze blog vertel ik waarom ik tijdens een gezinsshoot niet alleen op zoek ben naar een mooi portret, maar juist naar alles wat deze fase van jullie leven zo bijzonder maakt.
Van een veel te grote rugzak naar een galajurk
Vanavond heeft mijn jongste haar gala. Haar VWO-gala….. wat gelijk een “end off an era..” betekent… hoe dan? Want in mijn hoofd is ze ook nog dat meisje dat met een veel te grote rugzak voor het eerst naar school liep. Het meisje dat met zand in haar schoenen thuiskwam. Mijn kind dat altijd, altijd heel veel te vertellen had als ze enthousiast was.
En toch staat ze vanavond ineens daar. Klaar met haar examens, klaar met een periode die jarenlang zo vanzelfsprekend leek dat ik nooit heb stilgestaan bij het moment waarop die zou eindigen.
De jurk hangt klaar, er worden nagels gelakt en nagedacht over haar haar. Vriendinnen sturen berichten heen en weer en ergens tussendoor merk ik dat ik steeds een beetje afdwaal. Het maakt me nostalgisch. Het gaat zo hard, ze groeien te snel. Voor je het weet gaat ze studeren en erger nog… misschien gaat ze wel op kamers!
Geen zorgen, ik gun het haar van harte. Een fijne studententijd, haar groei en haar vrijheid, maar jeetje… het voelt alsof iemand stiekem op de versnelde afspeelknop heeft gedrukt terwijl ik even niet keek.
En misschien is dat wel de reden dat ik zo vaak met een camera rondloop.
De foto's waar ik steeds naar terugkijk
Ik weet heus nog wel dat ze vandaag haar gala heeft. Net zoals ik haar eerste schooldag nog weet en ook nog precies voor me zie hoe trots ze was toen ze eindelijk zonder zijwieltjes kon fietsen.
Het gekke is dat ik de grote momenten meestal nog prima weet. Het zijn juist de kleine dingen ertussen die ik terugvind op oude foto’s.
Hoe ze vroeger altijd naast me kwam lopen tijdens een wandeling en vanzelf mijn hand pakte. Hoe haar gezicht eruitzag als ze iets wilde vragen waarvan ze zelf al wist dat het antwoord waarschijnlijk nee zou zijn. Hoe ze eindeloos kon vertellen over iets wat haar enthousiast maakte, zonder ook maar één keer adem te halen.
Ik dacht altijd dat ik dat soort dingen nooit zou vergeten.
Tot ik oude foto’s terugzag. Mijn ogen bleven hangen bij foto’s waar eigenlijk helemaal niets bijzonders op gebeurde. Op een foto waarop haar knuffel weer eens mee was gegaan alsof dat de normaalste zaak van de wereld was. Op een andere waarop haar gezicht nog net wat ronder was dan ik me herinnerde. Dingen die jarenlang zo gewoon waren dat ik er nooit bij had stilgestaan dat ze ooit zouden veranderen.
Ineens zag ik niet alleen hoe ze eruitzag, maar ook weer wie ze toen was.
Wat ik probeer vast te leggen tijdens een gezinsshoot
En dat is wat ik probeer vast te leggen wanneer ik tijdens een gezinsshoot op pad ga. Natuurlijk maken we een foto waarop iedereen even naar de camera kijkt. Die hoort er ook bij. Maar ik hoop altijd dat er daarnaast nog iets anders ontstaat. Iets waardoor je jaren later niet alleen terugziet hoe iemand eruitzag, maar waardoor je weer even terug bent bij die versie van je kind, je partner of je gezin.
Waarom ik zo van gezinsfotografie hou
Misschien is dat ook waarom ik zo van gezinsfotografie hou. Een verzameling gezinsfoto’s kan je soms ineens terugbrengen naar een periode waarvan je toen nog dacht dat die eindeloos zou duren.
Bij alles waarvan je vandaag nog denkt dat het morgen precies hetzelfde zal zijn.
